امتیاز کاربران
امتیاز : 2 از 4
فکر میکنم همه پس از دیدن مایکل بر سر این قضیه متفق باشند که فیلم حدودا دوساعته مایکل که قرار است یک فیلم زندگینامهای باشد، در عمل یک گلچین از اجراهای مایکل جکسون بر روی صحنه و نیز اجراهای خاطره انگیز اوست .
مسئله ای که اینجا مطرح می شود این است که آیا این رویکرد سازندگان برای ساختن فیلمی از یکی از اسطوره های موسیقی پاپ در تاریخ قابل دفاع هست یا خیر.
اولین نکته ای که باید به آن توجه داشت این است که از یک زندگی نامه چه می خواهیم . خاصیت آثار زندگی نامه ای در سینما کمک به ورود مخاطب به جهان پیرامون آن فردی است که داستان زندگی او قرار است بازگو شود. (به خصوص اگر این درام زندگی نامه ای بر اساس زندگی یک فرد مشهور مثل همین مورد مایکل جکسون باشد). فایده این کار چیست؟ این قبیل آثار کمک میکنند تا مثلا با زوایایی از زندگی افراد آشنا شویم که کمتر به آن پرداخته شده است و سوای جذاب بودن به خودی خود این مسئله می تواند به درک آثار به جا مانده از آن هنرمند کمک بیشتری بکند.
اما به جرات می توان گفت که فیلم مایکل حداقل انتظارات را در راستای توقع از یک فیلم درام بیوگرافی استاندارد برآورده می کند. فیلم مایکل در لحظاتی به نظر می رسد که قصد دارد تا ناخنک هایی به برخی مسائل بزند اما ترسو تر از آن است که جلوتر برود و نگاهی از نزدیک به آن ها بیاندازد. در عوض تصمیم می گیرد تا به وادی امن بازآفرینی لحظات هنر نمایی او بپردازد.( در حالی که می توانست به مسیر ساخته شدن هنر مایکل نیز توجه کند).
شاید با خود بگوییم که مگر این رویکرد چه اشکالی دارد؟ بله ، مقداری فیلم می توانست رویکرد عمقی تری به شخصیت های قصهاش داشته باشد . با این وجود فیلم پرفروش ترین تاریخ در دسته ی فیلم های بیوگرافی است . پس لابد کیفیت فیلم در جای دیگری تامین شده . این جا است که مسئله من با اتخاذ این رویکرد بیرون می زند. آری ، من هم از فیلم مایکل ناراحت نشدم و میتوانم بگویم لحظات جذابی را در حین فیلم شاهد بودم اما مشکل این جاست که به نظر من فقط سوژه ای مثل مایکل جکسون می توانست چنان انرژی ای به فیلم تزریق کند که عملا با وجود فیلم سینمایی نبودن ، بتواند این اقبال عمومی را بدست بیاورد. باید به خاطر داشته باشیم که در مورد (اگر نگوییم بزرگترین) یکی از بزرگترین پدیده های فرهنگی قرن بیستم صحبت می کنیم . این خود مایکل جکسون است که بار فیلم خود را به دوش میکشد نه سازندگان آن .
از این رو است که این سوال برای من مطرح میشود که آیا تضمینی وجود دارد که این مدل فیلم سازی درقبال هنرمندان دیگر هم همین طور پاسخ بدهد ؟ عمیقا باور دارم که خیر . مایکل جکسون هنرمندی بود که جادوی بصری خیره کننده و هویت بصری مخصوص خود را داشت که می توانست طرفدارانش را میخکوب اجرایش بکند. به نظر من سازندگان فیلم مایکل در نهایت خود را پشت اسم شخصیت اصلی فیلمشان پنهان نمودند. باوجود این که بازآفرینی آثار مایکل جکسون با کیفیت انجام شده و جعفر جکسون هم به خوبی در نقش عموی خود ظاهر می شود . (به خصوص بر روی صحنه ) اما من به شما می گویم، همین لحظات طلایی و زیبای فیلم را می توانید در ویدئو کلیپ های مایکل جکسون و اجرا های زندهاش با کیفیت بهتر تجربه کنید. چرا که نسخه ی اصلی هستند و شما در آن ها مایکل را خواهید دید نه جعفر.
نویسنده : امیرحسین رمضانی
